Medium Janneke Leber
Text Post

'Can I touch you my dear?'

Het is alweer een paar dagen geleden.
Maar het is er nog steeds.
En het moest een beetje bezinken voordat er woorden voor waren.

Die zijn er nog niet echt. Want: je moet het voelen. Dat mocht ik dit keer. Een onthutsende ervaring.

Wat: demonstratie fysiek mediumschap
Wie: David Thompson
Waar: Harderwijk

Fysiek mediumschap is mediumschap dat fysiek is. Zichtbaar, hoorbaar, voelbaar. Ikzelf ben een mentaal medium. Ik ervaar iemand bij me en ben ahw de ‘vertaler’ die zijn/haar aanwezigheid in woorden uitdrukt. Dat is al bijzonder, maar het mooiste is fysiek. Het is direct, het is sterk, het is ook uitzonderlijk. Niet veel mensen kunnen het en het vraagt een jarenlange toewijding om deze vorm tot stand te kunnen brengen. (Ik geloof dat David zich er al zo’n 30-40 jaar aan wijdt.)

Het vraagt ook voorzichtigheid. De sleutel van fysiek mediumschap is een bepaald ‘spul’ dat ectoplasma heet. Het wordt deels onttrokken aan het medium (David) dat in een diepe trance verkeerd. En deels ‘vermengd’ met stoffen uit de andere wereld. Dit ectoplasma maakt het mogelijk dat het niet-fysieke tijdelijk wel fysiek wordt. Maar het is kwetsbaar spul. Het verdraagt bijvoorbeeld geen daglicht. En het moet op rustige wijze opgebouwd en weer afgebouwd worden. Wordt de séance verstoord dan kan dat het medium verwonden (brandwonden) of zelfs doden (is gebeurd in het verleden.)

Een circle-leader ziet dus nauw toe op de hele procedure. En voor de séance met David, van afgelopen zaterdag, moesten we een overeenkomst tekenen, alle ijzerwaren en sieraden afdoen en werden we vooraf gefouilleerd. Toen zaten we in de totaal verduisterde ruimte. Hand in hand, verplicht, om zeker te weten dat niemand van zijn plaats zou gaan.

David zat vastgebonden met tie wraps aan zijn stoel en had daarbij een doek in zijn mond zodat gesproken woorden niet van hem afkomstig konden zijn.

De avond werd geopend, muziek werd gespeeld, we zongen mee, de energie werd opgebouwd. En toen: voetstappen. Er liep iemand. En hij begon te spreken. Eerst nog heel onduidelijk, maar gaandeweg beter verstaanbaar. Hij stelde zichzelf voor als William en vertelde over hoe blij de andere wereld altijd weer is met dit soort gelegenheden. Hij gaf ons de kans vragen te stellen die hij zou beantwoorden.
Ik dacht: ik stel een vraag. En ik vroeg hem naar zijn voorbereiding op een seance-avond toe.

De voetstappen kwamen naar mij toe.
Hij kwam voor me staan.
En ik zag hem niet, maar ik voelde hem.
Een andere aanwezigheid, uit een andere wereld.
Hij vertelde, over de hoeveelheid kracht die het kost, over hoeveel mensen er in de andere wereld aan bijdroegen. Over hoe belangrijk, de brug, tussen de 2 werelden. En toen vroeg hij:
“Can I touch you my dear?”
En ik hoorde mezelf zeggen:
“Yes please.”
Op mijn hoofd landde een hand. Geen gewone hand, maar een circa 2 x zo grote als normaal. Er ging iets door me heen en tranen kwamen op. Ik voelde hoe hij nog dichterbij kwam en toen kwam zijn voet tegen mijn voet en het schoot door me heen: lange schoen met scherpe rand. Goed onthouden. Straks kijken. Of iemand zulke schoenen aan heeft.
Janneke 1 en Janneke 2 door elkaar heen.

Na William kwam Timmy, een jongetje van 9. Een schelm, heel vrolijk, beetje brutaal en ondeugend, maar ook enthousiast.
En Timmy wilde graag zijn hand aan ons laten zien. Hij pakte een fluoriscerend balletje en ging daarmee de kring langs. Ik zag het balletje naderen, maar kon de vingers eromheen niet goed zien.
“Can you see my fingers?”, vroeg Timmy toen hij voor me stond.
“I’m sorry, but no”, zei ik.
Ineens: een vingertje, eerst op mijn keel, toen langs mijn wang en daarna eentje ín mijn mond. En ik voelde: een kindervinger, van een jongetje zoals het patatje (9). Weer tranen, terwijl Timmy moest lachen om zijn (slimme) streek.

En dit keer niet de gedachte van ‘goed kijken straks of iemand de vingers heeft zoals een jongetje van 9’.
Kritisch zijn is goed.
Maar ergens moet je je gewoon overgeven aan het feit dat iets er is.
En dat gebeurde, zaterdagavond.
Love, trust, surrender

Photo

DUS GEEN HOND

Ik werk graag met kaarten in een consult.
Vaak trek ik ze van tevoren.
En dan merk ik tijdens het gesprek wel wanneer ze van pas komen.

Het mooie is dat je in bepaalde kaarten steeds weer nieuwe betekenissen ontdekt, afhankelijk van de persoon en diens situatie. Zo is er een kaart over Being Extra Sensitive waarin ik op een dag ineens allemaal musicerende wezens ontdekte in de achtergrond. Ik wees de cliënte, die zelf muzikante is, erop. 
“Kijk, vioolspelende figuren daar in dat bos daar!”
Ik dacht dat ze zou lachen, maar ze bekeek de kaart heel serieus.
“Dat was nog een vraag”, zei ze. “Of mijn overleden opa bij me is als ik speel. Hij heeft me mijn eerste vioollessen gegeven.”
Flabbergasted.

Het is dus opletten met de kaarten, want er zitten veel lagen in. Maar goed, sommigen zijn gewoon wat ze zijn en daar valt niet heel veel extra’s in te ontdekken. Neem deze kaart: Loslaten. Het beeld spreekt boekdelen. De vrouw moet het hondje neerzetten om op de rug van het paard te kunnen stappen en te gaan vliegen. Als deze kaart tevoorschijn komt, is het eigenlijk alleen nog de vraag: wat wordt er vastgehouden. Waar is deze persoon zo aan gehecht dat het hem of haar remt in de vooruitgang?

Vandaag verscheen hij weer, voor cliënte E. die een consult over zichzelf wilde.
Ik ging van start en het gesprek ging overal over, maar niet over Loslaten. Ik vond deze vrouw eigenlijk juist al heel erg los en vreselijk in beweging en ze leek zich door niets te laten remmen. Dus aan het eind dacht ik: dan laten we die kaart maar zitten. Wat wel een onbevredigend gevoel gaf. 
Janneke 2 zei van binnen: ‘Joh, verkeerd getrokken, kan gebeuren.’
Maar Janneke 1 had er moeite mee en kwam ineens verrassend uit de hoek. Ze legde de kaart op tafel.
“Deze had ik nog voor jou getrokken. Al snap ik niet precies waarom.”
E. bekeek de kaart en glimlachte.
“O, dus toch maar geen hond”, zei ze.
“Geen hond?”, vroeg ik.
“Nee”, zei ze. “Nou ja, ik snap het wel. Het is ook misschien niet zo’n handig idee, aangezien ik weer wil gaan vliegen, als stewardess.”
Flabbergasted.

DUS GEEN HOND

Ik werk graag met kaarten in een consult.
Vaak trek ik ze van tevoren.
En dan merk ik tijdens het gesprek wel wanneer ze van pas komen.

Het mooie is dat je in bepaalde kaarten steeds weer nieuwe betekenissen ontdekt, afhankelijk van de persoon en diens situatie. Zo is er een kaart over Being Extra Sensitive waarin ik op een dag ineens allemaal musicerende wezens ontdekte in de achtergrond. Ik wees de cliënte, die zelf muzikante is, erop.
“Kijk, vioolspelende figuren daar in dat bos daar!”
Ik dacht dat ze zou lachen, maar ze bekeek de kaart heel serieus.
“Dat was nog een vraag”, zei ze. “Of mijn overleden opa bij me is als ik speel. Hij heeft me mijn eerste vioollessen gegeven.”
Flabbergasted.

Het is dus opletten met de kaarten, want er zitten veel lagen in. Maar goed, sommigen zijn gewoon wat ze zijn en daar valt niet heel veel extra’s in te ontdekken. Neem deze kaart: Loslaten. Het beeld spreekt boekdelen. De vrouw moet het hondje neerzetten om op de rug van het paard te kunnen stappen en te gaan vliegen. Als deze kaart tevoorschijn komt, is het eigenlijk alleen nog de vraag: wat wordt er vastgehouden. Waar is deze persoon zo aan gehecht dat het hem of haar remt in de vooruitgang?

Vandaag verscheen hij weer, voor cliënte E. die een consult over zichzelf wilde.
Ik ging van start en het gesprek ging overal over, maar niet over Loslaten. Ik vond deze vrouw eigenlijk juist al heel erg los en vreselijk in beweging en ze leek zich door niets te laten remmen. Dus aan het eind dacht ik: dan laten we die kaart maar zitten. Wat wel een onbevredigend gevoel gaf.
Janneke 2 zei van binnen: ‘Joh, verkeerd getrokken, kan gebeuren.’
Maar Janneke 1 had er moeite mee en kwam ineens verrassend uit de hoek. Ze legde de kaart op tafel.
“Deze had ik nog voor jou getrokken. Al snap ik niet precies waarom.”
E. bekeek de kaart en glimlachte.
“O, dus toch maar geen hond”, zei ze.
“Geen hond?”, vroeg ik.
“Nee”, zei ze. “Nou ja, ik snap het wel. Het is ook misschien niet zo’n handig idee, aangezien ik weer wil gaan vliegen, als stewardess.”
Flabbergasted.

Text Post

Let’s party

De vakantie is weer voorbij.
En dat niet alleen.
Voor mij ligt een aantal pittige weken.

Ik heb het natuurlijk allemaal zelf afgesproken, maar toen ik het afgelopen week achter elkaar in de agenda zag staan, dacht ik ineens: jeetje. Nou ben ik iemand die al snel jeetje denkt, want ik kan niet goed tegen een volle agenda. En vooral ‘s avonds weg moeten voor werk geeft me een gevoel van druk waar ik al dagen van tevoren last van kan hebben.

Sterker nog: ik had er vannacht last van. Met nog een hele vrije zondag voor de boeg, was ik in mijn slaap mee al bezig met die weken en vermengden de afzonderlijke werkdingen van de komende weken zich tot één groot Ding waar geen eind aan leek te komen en waar ik meerdere keren wakker van werd.

En toen werd ik echt wakker, op zondagochtend.
Het was 9.54 uur.
De zon scheen door een spleet tussen de slaapkamergordijnen door naar binnen.
Buiten was het stil.
En in mijn hoofd… klonk een liedje.

In mijn cursussen zeg ik het vaak tegen de cursisten: let op de liedjes in je hoofd. Luister naar de tekst, de essentie ervan. Want vaak zit er een antwoord op een vraag, of een oplossing voor een probleem, zonder dat je erover hebt nagedacht. Dat geldt voor alle liedjes, maar in het bijzonder voor de liedjes waar je mee wakker wordt. En ik werd dus wakker met… het muziekje van het spel Wii Party, dat ik graag speel met de pipo en het patatje.

En o, wat begreep ik de boodschap goed.
‘Wat zeur je nou met je drukte. De avonden, de lessen, de demo’s en de lezingen, het is geen drukte, het is gewoon leuk! Benader het ook zo, als iets gezelligs, als een spel dat je samen doet.’
Wat kon ik daar tegenin brengen.
Niks.
Let’s party!

Text Post

Aan de lijn blijven

‘Blijft u aan de lijn, u wordt zo spoedig mogelijk geholpen’, sprak een bandje van een bedrijf dat ik probeerde te bellen.
“Dat geloof ik wel”, zei ik tegen het bandje.
‘Blijft u aan de lijn, u wordt zo spoedig mogelijk geholpen’, herhaalde het bandje.
“Ja, maar hoe spoedig, dat is de vraag”, vroeg ik aan het bandje. “Ik moet zo namelijk aan het werk.”
Na nog 2 x ‘blijft u aan de lijn…’ drukte ik het nummer weg. Ik moest aan de slag, de klant zou zo komen. Ik had geen tijd meer om aan de lijn te blijven.

Ik baalde wel, want tijdens de hele voorbereiding bleef dat ene monotone zinnetje door mijn hoofd gaan: ‘Blijft u aan de lijn, u wordt zo spoedig mogelijk geholpen.’ Dat is een typisch iets van mijn hoofd; wanneer iets er eenmaal in zit, kan het er eindeloos in rond blijven galmen. Soms zelfs dagenlang! En een liedje kan al irritant zijn, maar dit ‘blijft u aan de lijn’ was dat nog meer.
Ik hoorde de klant in de wachtkamer komen en ging haar halen.

Ze heette Doris en mijn eerste indruk: leuk mens en duidelijk al heel erg ingevoerd in het spirituele. Het bleek dat ze inderdaad al vaker consulten had gehad en… dat ze ze zelf ook gaf.
“Ik doe alleen aura-readings”, zei ze. “En ik werk nauw samen met mijn gidsen.”
Het leek me dat ze goed wist waar ze mee bezig was, maar we moesten natuurlijk op zoek naar een probleem. Ik baalde dat ik niet even wat tijd had genomen voor een goede voorbereiding en had zitten bellen met dat bedrijf dat niet opnam, want het voelde als een koude start. Ook had ik nog steeds last van dat zinnetje ‘Blijft u aan de lijn…’ Ik liet niets merken, maar zuchtte diep van binnen. Wat een weerstand allemaal.

Geheel tegen mijn principes in, besloot ik na een tijdje maar aan Doris te vragen wat haar probleem was. Even voor de duidelijkheid: dat moet niet nodig zijn bij een medium, want die moet er in principe zelf naartoe drijven, maar ik dreef dus helemaal nergens heen en bleef alleen maar dobberen op dezelfde plek.
“Ja, ik heb best een vervelend iets”, zei Doris. “Ik werk dus altijd nauw samen met bepaalde gidsen. En ze hebben voor mij geen namen en gezichten, maar ik weet wel altijd dat ze er zijn. En nu ga ik zelf momenteel door een moeilijke fase in mijn leven en nu, juist nu, voel ik ze niet. Volgens mij zijn ze er ook gewoon niet. Het lijkt wel of ze weg zijn! En alleen al als ik dat zeg, raak ik helemaal in paniek, want ik praat al met deze mensen sinds ik een kind was!”

Gidsen weg.
Ik hoorde het haar zeggen en heel langzaam werd er iets wakker in het brein van Janneke.
Er schoof iets open, een klepje of zo, en daardoorheen viel, langzaam en toch hard, een kwartje.
We hadden niet op zitten letten.
We waren weer gaan puzzelen, terwijl het antwoord er al was. Al lang voordat het hele consult begonnen was. Het was er en ik had het niet herkend. Het was allemaal gestuurd, het bellen naar het bedrijf, het niet opnemen, het zinnetje. Het was gestuurd door de gidsen van Doris, met als boodschap dat zinnetje:
‘Blijft u aan de lijn, u wordt zo spoedig mogelijk geholpen.’
“Ze zijn niet weg”, zei ik. “Ze zijn druk met iets. Je moet nog even aan de lijn blijven en dan helpen ze je zo spoedig mogelijk.”
Ik legde haar uit wat er vlak voor het consult gebeurd was.
Ik zag tranen van opluchting in haar ogen glimmen en allebei voelden we een diep ontzag. Wat was dit ontzettend slim gespeeld zeg. Wat hadden ze dit goed gedaan.

Needless to say dat ik deze week een mailtje van haar kreeg.
“Ze zijn weer helemaal terug hoor. Ze hebben iets veranderd en de communicatie is nu beter dan ooit tevoren.”
Vaak denken we dat we een probleem hebben, maar het is eerder zo dat we het probleem zijn. En de kunst is om enerzijds los te laten hoe dingen moeten gaan. En anderzijds om altijd aan de lijn te blijven.

Text Post

Via een andere weg

“De kern van het probleem in Syrië is Assad.”
Dat zei minister Timmermans gisteren.
Een boude stelling kon je het niet echt noemen, maar ja, politiek…
‘Kunnen we nou niks doen met z’n allen?’, vroeg ik me af, met de foto’s van uitgehongerde en gemartelde mensen nog scherp voor ogen.
‘Hoe zou je dit bijvoorbeeld spiritueel op kunnen lossen?’

Met spiritueel bedoel ik: kijken wat er in wezen gebeurt, zonder te oordelen en zoekend naar een oplossing vanuit enig begrip en met zachtheid. In het geval van Assad is dat wel heel moeilijk, dat geef ik toe, maar belangrijke dingen zijn nooit makkelijk, dus laten we het gewoon eens proberen.
Wanneer we het hele verhaal reduceren en deduceren en vanuit spiritueel oogpunt bekijken, komt het volgens mij hierop neer: Assad houdt vast. Hij laat niet los.

Vasthouden is een tegennatuurlijke beweging, want: alles verandert, continu. Vandaag is alles anders dan gisteren en morgen is alles weer anders dan vandaag. U en alles om u heen verandert iedere seconde, fysiek, emotioneel, mentaal, spiritueel. Mocht u dat niet willen, dan heeft u pech, want die processen voltrekken zich gewoon. Uw haar groeit, uw lichaam veroudert, u leert bij, u raakt beschadigd en u groeit door iedere ervaring die u meemaakt. Daar kun je niets aan doen, maar: je kunt je er wel tegen verzetten!

Dat verzetten komt voort uit angst. En angst is, zoals de grote Ghandi en vele anderen het al zeiden, de grootste vijand in dit leven. Assad is bang om los te laten, dus houdt hij vast met een gigantische kracht. Je ziet die kracht bij alles wat wilskracht heeft. Bij een hond die een bal heeft en hem niet terug wil geven aan de baas. Je ziet het bij een kind dat niet wil gaan slapen. Je ziet het bij mensen die zich vasthouden aan dingen waar ze niets meer aan hebben. Ik zag het bij mezelf zelfs een keer toen ik een verstandskies moest laten trekken, wat niet lukte. De chirurg – een nuchtere man met helderblauwe ogen – zette me na 5 minuten rukken en trekken overeind en legde me uit: “Mevrouw, ik kan wel blijven trekken aan die kies, maar als u hem niet loslaat, dan krijg ik hem er niet uit. Dus zegt u mij maar na: ‘Ik laat de kies los. Ik laat de kies los.’”
Met stomheid geslagen maar heel braaf, zei ik het na: ‘Ik laat de kies los, ik laat de kies los.’
“Goed zo”, zei de chirurg.
Ik mocht weer gaan liggen, de chirurg trok en – krak - de kies was eruit.
(Een uitgebreidere versie van deze gebeurtenis staat in mijn boek Dooie Boel. Het is een gebeurtenis die enerzijds heel klein was, maar die mijn visie op dingen radicaal veranderd heeft.)

Assad, de hond, het kind, ikzelf en iedereen die iets niet loslaat, wij verzetten ons tegen het onontkoombare. De hond zal ooit de bal moeten loslaten, het kind valt ooit om van de slaap, ik ben mijn kies kwijt en Assad verliest ooit de macht. Het vasthouden daarvan is uitstel van executie, maar levert ondertussen heel veel leed op. Deze situatie is niet goed. Zijn we het daar over eens?

Het lijkt erop dat Assad met wapens bestrijden niet werkt. Zoals de kaakchirurg al zei: ik kan wel blijven trekken… Nee, wat we vanuit spiritueel standpunt, vanuit óns standpunt zouden kunnen proberen (u voelt: er is een plan en ik betrek u daarbij) is hem hélpen om los te laten, via de weg van de energie. Dat klinkt heel soft, maar de kracht ervan moet u niet onderschatten! Zeker niet wanneer er veel mensen aan meewerken.

Dus graag dit bericht delen.
En in mijn volgende blog zal ik u mijn idee voorleggen om dit anders te gaan doen.
We kunnen hier wel leuk blij gaan zitten zijn met ‘het stijgende consumentenvertrouwen’ en de Olympische Spelen waar ze zo’n zin in hebben, maar wat is het waard als 4180 km verderop mensen zo lijden?
Nee hebben we en aan ja kunnen we werken.
Via een andere weg.

Wordt vervolgd…

Text Post

Na dit leven

'Na dit leven'

Het boek: Na dit Leven van Dr. Eben Alexander. 

Mijn verwachting: meer beelden uit de andere wereld.

Mijn oordeel: anders dan verwacht.

Na dit Leven is de wereldwijde bestseller over een neuro-chirurg die door een hersenvliesontsteking in een coma raakt. Technisch/fyziek gezien was hij bezig te sterven, maar spiritueel ging hij op ontdekkingsreis en kwam achter dingen die niet te rijmen zijn met zijn eigen opvattingen als arts. Opvattingen over het leven, over wat een mens is, over ‘het grote geheel’. Het boek wordt veel geprezen, doordat het zo interessant is omdat het juist deze wetenschapper was die deze ervaring had en hem nu deelt met de wereld.

Maar aan mijn verwachtingen deed het eigenlijk niet. Ik was teleurgesteld in zijn beschrijving van ‘de andere kant’, waar hij terecht kwam. Ik werk met mensen uit die wereld en soms zie ik flarden van hun omgeving, maar de honger naar meer en naar meer begrijpen is groot. Dat is waar het mij bij het lezen van dit boek om te doen was. 

Nou zegt Dr. Alexander zelf ook letterlijk dat die wereld niet te beschrijven is, omdat woorden tekort schieten. En dat geloof ik. Bovendien is Dr. Alexander geen schrijver. Hij kan zijn gedachten heel goed onder woorden brengen, maar zijn pen mist de poëtische inkt die van woorden magische bommetjes maken die de lezer op slag meeslepen naar andere sferen en hogere oorden.

Toch merkte ik dat ik ineens zelf met een pen in mijn hand zat te lezen.

Niet om iets te verbeteren, maar om woorden te onderstrepen. Soms zelfs met 2 streepjes. Soms ook schreef ik in de kantlijn het woordje: ja!

In het begin van mijn werk in mijn mediumpraktijk, miste ik backup. Backup in de vorm van kennis, om dingen die gebeurden te verklaren, om mensen mee gerust te stellen als ik zei dat het mediumschap ‘niks bovennatuurlijks was, maar juist iets heel natuurlijks’. Backup om moeilijke vragen mee te beantwoorden ook. Er was een neiging om te gaan lezen om die backup zo te krijgen. Maar Iets in mij (!) zei dat ik die backup beter anders kon verkrijgen. Dat ik naar een andere bibliotheek moest dan de fysieke. Dat ik de antwoorden moest zoeken via de wereld waar ik mee werkte. Via meditatie, comtemplatie, inspiratie.

En zo kwam de informatie dan ook. Soms op de hei, waar ik ineens meende te begrijpen hoe onze wereld en de andere door elkaar heenlopen. Een keer bij het zien van een foto van een gordijn, toen ik meende te horen ‘soms is de scheiding tussen de 2 werelden zo dik als een muur en soms zo dun als dat gordijn’. Soms in een droom, dan weer in een gesprek of tijdens een consult. En ik was dankbaar, zeker. Maar ik hield ook vraagtekens. Want ‘hoe echt’ was het nou eigenlijk, al die informatie? Hoezeer zou het standhouden in een discussie met een wetenschapper bijvoorbeeld? Eigenlijk, hoe erg ook, had ik het liever zwart op wit.

Aan veel van die twijfel heeft Na dit Leven een eind gemaakt. Al die dingen die ik via ‘de andere bibliotheek’ heb geleerd in de loop der jaren, heeft Eben Alexander ‘in de praktijk’ meegemaakt. En beschreven in zijn boek. En het was alsof de andere wereld tegen me zei: ‘Nou, daar heb je het dan. Zwart op wit, van een wetenschapper. Zo beter?’ En ik kon niet anders dan zeggen: ‘Ja, dank u wel.’

Dus, slotsom, het boek viel tegen, maar ook weer mee, op een bepaalde manier.

Een hele andere manier dan verwacht. 

En misschien, 

nee waarschijnlijk zelfs, 

op een veel en veel betere manier.

Text Post

Dag Pim (na het slot)

“Nou Pim”, zeg ik. “Daar gaan we dan.”

Ik pak mijn spullen, doe mijn jas aan als ik ineens denk: o ja! Ik ren naar boven en spuit wat van haar Jill Sander nr. 4 op mijn pols.

Daar gaan we dan.

Op naar Hoorn.

Ik had de afspraak al weken geleden gemaakt en me er ook al weken op verheugd. Bijna had hij niet door kunnen gaan, omdat ik ziek werd, maar ik voel deze dag dat ik het ga redden.

Om 10.30 uur, precies op tijd, kom ik aan bij de praktijk van Ilse. Ze zit net op deze plek en we begroeten elkaar met een omhelzing en 3 zoenen. Ik geef haar een cadeautje voor in haar nieuwe praktijkruimte.

“Nou Jan, daar gaan we dan”, zegt Ilse. 

En toegegeven: ik vind dit spannend. Het is ook goed om weer eens in de rol van cliënt te zitten, om het weer eens van die kant te ervaren. Alleen: naar welk medium gaat een medium? Dat is nog best lastig. Ik ken Ilse van de opleiding en ze is een totaal ander medium dan ik. Maar ik heb bij haar altijd iets gezien… Iets wat me raakte, een combinatie van overgave en zuiverheid die in mijn ogen zeldzaam is. 

Ik blijf er, merk ik, met professionele ogen naar kijken. En ja, daar gebeurt het. Ik zie het in haar ogen en in haar houding: ik merk dat ze ‘een beetje verandert’. Alsof ze zich overlevert aan de andere kant. En ze begint sneller te praten en – hoe subtiel ook – ze lijkt te worden ‘gestuurd’. Ze begint ‘met een stukje psychic’ (waarin ze vertelt over wat ze ziet bij mij momenteel), waarna ineens H., mijn andere vriendin die dit jaar overleed, doorkomt. Met mooi bewijs. O, wat ontroerend. En dan…

“Wacht effe hoor Jan, want nou komt er toch een hele andere dame hier bij me…”

Weer die verandering in haar, rondom haar, bij haar.

En dan de beschrijving.

Een levenslustige vrouw met een zwaar leven, maar toch altijd positief. Eenzaam aan het eind. De bijzondere gesprekken. Het contact tot aan het eind. De natuur. Het wonen in het buitenland. De muziek. Beeldende kunst. Dingen die alleen zij en ik wisten. Het komt allemaal langs. Ik ben geroerd om Pim via deze weg nu weer te herontmoeten. Want dat is het, een reünie. 

Maar ik heb ook een vraag, want daar is het me om begonnen

“Ils”, zeg ik. “Ik heb zo’n raar gevoel soms. Alsof ze nog niet helemaal daar is maar ook nog een beetje hier. Ik reed in oktober langs een bos vol herfstbomen en dan voel ik haar met me meegenieten. Zoals we hier ook samen deden. En enerzijds is dat fijn, maar het maakt me ook een beetje bezorgd. Zou het ‘daar’ dan toch tegenvallen? Heb ik haar verkeerd voorgelicht?”

Ja, het is heel raar. Iets zegt me dan dat ze het daar goed heeft, maar dat ze toch nog aan onze plek gehecht is. En ik snap dat niet helemaal. 

Ilse sluit heel even haar ogen en voelt.

“Weet je wat het is Jan”, zegt ze dan. “Ze heeft het daar goed, echt. Maar ze is ook nog aan deze plek gehecht.”

Ik maak een gebaar van ‘nou ja…’ en merk dat dit me al een stuk geruster maakt. Ik denk dat ik het ergens ook wel begrijp. Want Pim was op zich dol op het aardse leven. De natuur, mooie dingen, een broodje roomboter… ze was er altijd wel voor in. En blijkbaar is het mogelijk dat dat nog niet over is. Nou ja, zolang ze maar gelukkig is, dan maakt het mij niet uit.

Op de terugweg, in de auto ben ik nog diep in gedachten over ‘hier’ en ‘daar’ en hoe het zit, als ik ineens meen dat ‘iemand’ me vraagt de radio aan te zetten.

Ik druk op de knop.

Parrell Williams.

“… happy, happy, happy, happy…”

Een grote zucht.

Het is goed zo.

Text Post

Met de voetjes op de grond…

“Mijn vriendin is laatst bij jou op consult geweest”, zegt Anjou. “En toen is mijn overleden vriend ter sprake gekomen. Die van dat auto-ongeluk in het buitenland, met die vrachtwagen die erbij betrokken was. Weet je dat nog?”
“Uhm”, zeg ik. 
Een auto-ongeluk herinner ik me. Maar buitenland? Vrachtwagen? Nee. 
“Ze vertelde dat je ook wist van z’n karakter. En van die tatoo met mijn naam die hij had laten zetten.”
Karakter, ja. Tattoo, nee. Zeker weten.
“Zeg verder maar niks”, zeg ik. “Want je wilt toch je eigen consult nu met hem…”
“Nee, maar dit had je al gezegd”, gaat Anjou enthousiast door. “Mijn vriendin heeft het allemaal verteld. Dat je dat ongeluk precies had beschreven. En dat we zouden gaan trouwen en dat hij daar zo’n zin in had. En dat hij drummer was.”

Hier gaat iets niet helemaal goed. Het beeld van ‘gaan trouwen’ weet ik ook nog. Maar het drummen etc. daarvan weet ik echt heel zeker dat ik dat niet heb gezegd. Dus: er is iets gebeurd. Iets waarvan ik vermoed dat het wel vaker gebeurt: de informatie die ik heb doorgegeven, is mooier gemaakt door de tussenpersoon, in dit geval de vriendin. Misschien vanuit enthousiasme. Misschien omdat ze haar bezoek aan een medium – voor veel mensen toch nog altijd iets waar ze niet makkelijk over praten en zich soms zelfs voor schamen – wilde verdedigen.

Hoe dan ook, ik zit met de gebakken peren, namelijk met een Anjou met belachelijk hoge verwachtingen. Een Anjou die denkt dat straks de telefoon gaat en dat ik dan haar vriend aan de lijn heb die me alle ins en outs gaat vertellen. En zo is het niet.

Ik moet er echt de tijd voor nemen om eerst alles recht te zetten en aan Anjou uit te leggen wat ik wel en niet doorkrijg. Want ja, als medium probeer je zoveel mogelijk informatie op te vangen. Maar dat is altijd maar een deel van wat er wordt gestuurd, want ik vrees dat het overgrote deel niet door mijn antenne gepakt wordt. En ik zal altijd blijven werken aan een betere ontvangst, door mijn eigen werk iedere dag te analyseren en door me te trainen in trance, wat bij mij zeker tot verbetering leidt. En altijd hoop je na een consult dat het genoeg was. Maar we moeten er wel eerlijk en reeël over zijn. Het is een van de redenen dat ik mensen aanraad het consult door mij te laten opnemen, zodat anderen het kunnen horen zoals het was en niet zoals het geïnterpreteerd is.

Mensen vinden mediums nog wel eens zweverig. Maar ik ben geen zweverig medium en doe er ook alles aan om niet zo over te komen. Alleen is het wel nodig dat klanten daar aan meewerken. Stamp ons svp niet de grond in (gebeurt ook) en hemel ons ook niet op. Laat ons nou gewoon ons werk doen op de plek waar we horen: met de voetjes op de grond en een antennetje naar boven.

Text Post

'Because of the love…'

Zorg.
Dat woord dat steeds meer klinkt als ‘zorgelijk’.
Als ‘torenhoge kosten’, als ‘in de toekomst steeds minder’ en als keuze-menu’s en computerstemmen aan de telefoon.
Terwijl, het kan ook anders.

Ik weet nog dat mijn man een paar jaar geleden een keer een afspraak had in het ziekenhuis, bij een chirurg. Hij mocht plaatsnemen in een kamer 7. Er waren 8 kamers op een rij. Mijn man werd gevraagd ‘zijn pols klaar te leggen’ (letterlijke tekst), de chirurg kwam binnenrennen (uit kamer 6). Hij gaf een vluchtige hand, maar oogcontact was er niet bij. De chirurg keek naar A’s pols, oordeelde, iemand schreef iets op en hup, door naar kamer 8. Vragen? Nee, geen tijd voor vragen.

Ik ben niet onnozel.
Ik weet dat tijd geld is en dat chirurgie een vooral technisch beroep is. Dus dat het voor mijn man zijn pols niet uitmaakte of hij wel of niet even rustig met die chirurg had kunnen praten en z’n vragen had kunnen stellen. Even het gevoel had kunnen krijgen dat er sprake was van zorgzaamheid.
Was die zorgzaamheid er wel geweest, dan was hij wel anders naar de operatie gegaan. Met een geruster gevoel. En wat mij betreft valt dat ook onder zorg. Genezen, via welke weg dan ook, is niet alleen een fysiek proces, maar ook iets mentaal / emotioneels en, wat mij betreft, iets spiritueels. We bestaan niet uit allerlei losse laagjes, nee, we zijn 1 geheel. En in de ideale geneeskunst, zou er zorg moeten zijn voor alledrie de lagen.

In mijn eigen werk probeer ik het in elk geval wel. Mensen komen bij mij niet voor fysieke problemen, maar met aardse vragen en die zijn tegelijkertijd spiritueel en kunnen zich ook fysiek uiten. En als het goed is, raak je het als medium allemaal.
Mediumschapsdocente Mavis Pittilla: “Every reading should be healing for your cliënt as well. Because of the love you put into it.”

Donderdagmiddag. Ik parkeerde mijn auto op een kleine parkeerplaats aan de rand van de polder. Ik keek even om me heen. De aardse geur van een weiland in de herfst. Een paar paarden keken me aan en zwiepten met hun staarten. Ik liep naar een oude, verbouwde hooiberg en ging naar binnen. Ik beklom de trap en bovenaan stond Bibi me al op te wachten. 
Zo prettig, als patiënt/cliënt, als je voelt dat de behandelaar al met je bezig was voordat jij binnenkwam.
“Hallo, welkom.”
De ruimte was zalig warm en het rook er naar etherische oliën. Kaarsen brandden en er klonk rustige muziek. Bibi had de behandeltafel klaargezet en toen ik erop ging liggen, scheen de zon door het raam in mijn gezicht.
“Heb je er last van?”
“Nee, juist lekker.”
Ze had haar handen verwarmd en legde een zachte deken over me heen.
“Is de muziek goed voor je?”
“Ja, prima.”
“Dan mag je nu een uur lang ontspannen.”
Alleen die woorden al. 

Ik onspande. En even voelde ik nog hoe Bibi’s handen op mijn voorhoofd werden gelegd, daarna over mijn oren. Toen langs mijn nek. En daarna weet ik het niet meer. Ik kwam in een toestand van niet-aanwezigheid, terwijl ik ook niet sliep. Ik was er wel, maar ergens anders. In een land waar mensen verblijven terwijl er via het niet-zichtbare aan ze wordt gewerkt. Toen hoorde ik een stem: “Het uur is weer voorbij.”
‘Een uur. Wat is dat ook alweer?’, vroeg ik me af.
“Rustig aan hoor”, zei Bibi. “Blijf maar even liggen. Wil je wat thee?”
Ze bracht me thee en gaf me een kaart die ze van tevoren voor me getrokken had. (God, wat zalig. Iemand die een kaart voor mij had getrokken.)

We praatten rustig nog wat na. Over de kaart, de behandeling, wat ze had waargenomen en wat ik nu voelde. Ik kon er geen woorden aan geven. Alleen dat het fantastisch met me was.

“Wat doet Bibi dan eigenlijk?”, vroeg mijn jongste zoon ’s middags, toen ik vertelde van de behandeling.
“Ze doet reiki”, zei ik. “En wat er precies gebeurt weet ik niet. Maar ze doet het in elk geval goed. Namelijk met heel veel zorg.”

Text Post

Het werkt niet meer…

  • Kent u dat?
    Je doet iets al een hele tijd op een bepaalde manier.
    En ineens… werkt het niet meer.

    Ik werd me daar pas echt bewust van toen ik ging werken als medium. Dat is een ongrijpbaar beroep. Je bereidt je zo goed mogelijk voor, maar pas op het moment zelf weet je hoe het uitpakt. En om toch enige houvast te hebben, neig ik te gaan leunen op bepaalde gewoontes. Bepaalde handelingen in mijn voorbereiding, bepaalde zinnetjes die ik gebruik tijdens de korte uitleg vooraf, bepaalde informatie waar ik graag mee begin. Maar, zo ontdekte ik ineens… het werkte niet voor me, maar tegen me op den duur!

    Dat heeft denk ik te maken met dat je jezelf beperkt. Je staat, met al die gewoontes, een heleboel dingen niet meer toe om te gebeuren. En dat is tegennatuurlijk. Want je kunt wel willen dat alles altijd op een bepaalde manier gaat, maar de realiteit is dat Alles Altijd Verandert, ieder moment. Er zijn nog nooit 2 dagen hetzelfde geweest, dus je mist toch iets als je ze wel hetzelfde in wilt vullen. En als je daar niet in meebeweegt, dan ‘go je niet met de flow’.

    Ik denk dat dat in ons westerse leven niet makkelijk meer is. We staan iedere dag om 7.00 op, om 9.00 staan we bij de supermarkt of in de file bij hectometerpaaltje 1.14, op donderdag om 14.00 uur staan we te tennissen met Marie en op vrijdag om 20.30 kijken we de Voice. Als je niet oppast, is je leven een grote invuloefening. En dat mag natuurlijk, maar… what about the flow! De flow, die je gewoon meeneemt, met zijn enorme kracht. Die je brengt op plekken waar je nooit eerder bent geweest.

    Deels ontkom je er niet aan, maar toch voelt het als de moeite waard om de dingen die we doen, niet altijd op dezelfde manier te doen. Om dingen ook eens ‘te laten gebeuren’ en de inspiratie de kans te geven. 

    Ik ken iemand die, wat hij noemt, een ‘spirituele baas’ heeft. Geweldige verhalen heeft hij altijd over die man. Deze baas streeft ernaar zijn bedrijf te runnen op gevoel, meer ad hoc en zonder al teveel agenda. Hij is ervan overtuigd dat dat niet de makkelijkste weg is, maar wel de meest bevredigende weg die ook kwalitatief het meeste oplevert. Zo staan vergaderingen niet vast. Hij maakt gewoon soms een rondje door het bedrijf en zegt: ‘Zullen we even praten met z’n allen?’ Een keer stak hij bij zo’n gelegenheid een bevlogen en volledig geïnspireerd verhaal af over ‘voor jezelf zorgen’ en een andere keer over ‘energie uit je werk halen’. Het waren verhalen die iets teweeg brachten. Dat heb je niet vaak in een vergadering. Als hij vindt dat de energie in een ruimte ‘inzakt’ doet hij een energizing oefening met de mensen. En als een vergadering vastloopt zegt hij: ‘Laten we allemaal even gaan fietsen of wandelen buiten en dan pakken we het daarna weer op.’

    Ik hou van die verhalen, omdat ze me vertellen: het kan dus wel.
    Het is een kwestie van loslaten en meebewegen met wat er opkomt.
    En het is zeker niet de makkelijkste weg, maar wel de meest natuurlijke en denk ik ook meest bevredigende.