Medium Janneke Leber
Text Post

Een stap

“Maar wat er nu gebeurt, met die Jezidi’s op die berg…”
De man tegenover me, Ron, maait met zijn handen door zijn haren en kijkt me aan met een machteloze blik.

Hij is de 3e klant in 2 dagen die daar over begint in mijn praktijk. Ik denk: het raakt mensen, massaal! En hoewel de Jezidi’s daar niets mee opschieten, raakt mij dat ook weer.
Want het zegt iets, die wanhoop in die blik, de woede erover. Het laat ons, aan de andere kant van de wereld, in elk geval niet koud.

Maar goed, er wordt in dit gesprek ook iets van mij verwacht. Of ik het even wil verklaren, hoe dat zit met dat soort ellende, spiritueel gezien dan. Als er een God is, waarom staat-ie dit dan toe, zoals Ron het zegt.

Persoonlijk vind ik dat altijd een beetje een vreemde vraag. Toestaan? We doen het toch zelf? We zijn toch geen kleuters meer?
“Nee”, zegt Ron. “Maar dit kun je toch ook niet volwassen noemen.”
En daar heeft hij dan weer een punt.
Waarschijnlijk zitten we daar, als mensheid, ergens tussenin. En moeten we dit duidelijk ‘nog leren’.
“Oke”, zegt Ron. “En jij denkt dat dat ooit nog komt?”

Ja, dat geloof ik.
Het gaat alleen zo verdomde langzaam.
En er moeten blijkbaar zo ontzettend veel slachtoffers vallen willen we veranderen. Willen we ons alllemaal verantwoordelijk kunnen voelen voor dit soort situaties. Want volgens mij is dat waar we naartoe werken, maar: we zijn er nog niet. Dat geldt ook voor mij. U kent mijn Syrië-postjes met een foto en een oproep om de situatie met uw geest te beïnvloeden. U weet ook dat dat alweer een tijdje geleden is dat ik zo’n bericht gepost heb. Dat bedoel ik. Blijkbaar hou ik het niet vol. Het geloof, de drive. Maar vrijdag deed ik mee met de Global Meditation (via internet) van Deepak Chopra en toen dacht ik: in mijn ideale wereld zouden we hier ons werk van maken. Iedere dag dit, met een hele grote groep, met heel veel opgebouwde ‘meditatiekracht’. Met zoveel mensen en zoveel kracht, dat het resultaat meteen zichtbaar zou worden. Zodat we wisten. Zeker wisten. En voelden. En dingen konden veranderen.

Ron wil ondertussen weten of ik echt serieus het idee heb dat mensen ooit hun godsdiensintolerantie zullen kunnen loslaten.
“Ja”, zeg ik. “Daar heb ik nou toevallig een mooi voorbeeld van.”

Het was een consult vlak voor de vakantie, van een dochter die contact met haar overleden moeder zocht. Het was een beladen consult, omdat er sprake was van een religieus conflict tussen hen. Moeder kon niet verdragen dat haar dochter, die notabene was vernoemd naar haar grote voorbeeld Maria, de kerk de rug had toegekeerd. Het was tot het eind toe tussen hen in blijven staan.
En toen kwam moeder door en ja hoor, met Maria-beelden. Dus haar grote heldin had ze ontmoet. Maar toen kwam er een heel ander beeld, dat van een enorm huis. En de boodschap: “Er is hier plaats voor iedereen.”
Ik zei het met moeite, want hoe ontving haar dochter dit?
Opgelucht, zo bleek. “Mijn moeder zei altijd: als jij de kerk de rug toekeert, dan ben je straks ook niet meer welkom in Gods huis.”
En dat was dus blijkbaar niet zo. En zo werd er even iets rechtgezet door de moeder.

Een grote stap voor haar.
Een kleine voor de mensheid.
Maar toch, een stap…

Text Post

Sorry

Een beetje een muts. Dat vond ik de nieuwe moeder op het schoolplein aan het begin van dit schooljaar. Dat zat hem voor een deel in de ‘kantoorbroek’ die ze droeg en die zo niet bij de omgeving paste. Maar ook in de overdreven manier waarop ze sprak tegen haar eigen en andere kinderen. Hoe dan ook: mutsig, dat was het oordeel. En zo stond ik elke dag naar haar te kijken.

En toen kwam er weer eens een nieuwe dag en ik kwam weer eens het schoolplein oplopen, maar… iets was anders. Ik weet ook niet waarom. Misschien had ik die nacht mooi gedroomd, of had ik net een bijzonder liedje op de radio gehoord. Hoe dan ook, ik liep het schoolplein op en daar stond zij en dit keer zag ik helemaal geen muts. Ik zag het gewoon niet! De kantoorbroek vertelde me over hoe ze uit haar werk was komen racen om haar dochtertje op te halen. En toen die naar buiten kwam, zag ik dit keer geen overdrevenheid, maar gewoon een wolk van moederliefde.

Ik vroeg me af hoe dat kon, dat ik haar vandaag zo anders zag. En daar was ik nog over aan het nadenken, toen er nog iets gebeurde. Nadat ze haar dochter had opgetild en ze met haar naar de auto wilde lopen, draaide ze zich om, keek me recht aan en glimlachte. Het was maar heel kort, maar ook heel intens. En ik stond versteld. Hoe kon dit nou? In al die maanden had ze me nooit gezien en nu dit!

Toen begreep ik het.

We voelen ons vaak als 6 miljard losse puntjes die zich onafhankelijk van elkaar bewegen over deze aarde. Maar de werkelijkheid is dat we allemaal uit dezelfde grote bal komen en allemaal gemaakt zijn van hetzelfde spul. Dat spul heet liefde. En als we dat kunnen voelen voor elkaar, in welke vorm dan ook, dan ontstaat er tussen die puntjes een verbinding en dan is er dus contact.

Het komt natuurlijk uit de cursus Leven voor Beginners.
Maar blijkbaar was ik het toch weer even vergeten.
En het gevoel dat die gedachte me geeft, is in 1 woord uit te drukken en wil ik hier toch graag even kwijt.
Sorry.

Text Post

Wat is doodgaan?

“Wat is doodgaan volgens jou?”, vroeg iemand mij deze week.
En verdomd zeg, daar had ik een antwoord op.
Al kwam dat niet van mijzelf.

Ik had diezelfde vraag namelijk ook eens voorgelegd aan’ de andere kant’, tijdens een meditatie. En blijkbaar was de vraag goed en het moment en de ontvangst ook, want ik kreeg een heel helder antwoord.

Ik zag een schilderij. Een enorm doek was het. En toen zag ik dat de schilder zijn kwast neerlegde, zijn schildersschort afdeed en naar achteren liep om daar, op een afstand, te beoordelen wat hij gemaakt had. En ik begreep: dat eerste (schilderen) is leven. En dat laatste (kwast neerleggen, schort af en afstand nemen) is sterven.

Het leven als schilderen; wat een mooi beeld. Je maakt iets, iedere dag voeg je een stukje toe. In het begin doe je grote lijnen en naarmate je leven vordert wordt het steeds meer detail-werk. Soms loop je hopeloos vast en je bent altijd vrij bent om dingen weer helemaal om te gooien. En op een dag, of je het ermee eens bent of niet, dan is je tijd op en moet je je kwast neerleggen. Je doet je schort af, neemt afstand van je werk en dan pas (!) kun je echt zien wat je ervan gemaakt hebt. Welke stukken zijn geslaagd? En welke minder? Wat vind je van je creatie als geheel? Was dit wat je wilde maken in dit leven?

Klopt de sfeer?
Klopt het verhaal?
Zitten je lievelingskleuren er wel in?

Kortom mensen: maak er wat moois van.
Want eenmaal aan de andere kant, moet je er eindeloos naar kunnen kijken.

Text Post

Het is

Ik zat me voor te bereiden op een consult.
Dat is een heel ritueel voor mij.
En dat ritueel eindigt met: een plaatje op laten komen vanuit ‘Janneke 1’.

Die plaatjes doen je soms echt versteld staan. Zoals die keer dat ik een vijvertje zag met een kleine fontein waarbij het water uit de mond van een beeldje spoot en het geheel zag er schattig uit, vond ik. Ik wist niet goed wat ik ermee moest. Maar dat verander toen, tijdens het consult, de betreffende vrouw zei:
“Iedereen vind mij altijd maar schattig en daar heb ik zo genoeg van. Uberhaupt heb ik genoeg van het beeld (!) dat mensen van me hebben. Maar het komt door mezelf hoor, dat weet ik. Het lijkt wel of ik iedere keer weer dezelfde woorden eruitspug (!), zonder ze echt zo te willen zeggen. Heel frustrerend.”
Na dat consult dacht ik: ‘Wow, die plaatjes moet ik veel serieuzer nemen. Er zit veel meer in dan ik dacht!’

(Zo wint Janneke 1 terrein.
Stapje voor stapje.)

Dit keer kreeg ik 2 beelden, maar niet heel makkelijk te begrijpen. Plaatje 1 was een wit pluisje dat zweefde door de lucht. Plaatje 2 was een lammetje dat klagelijk blaatte omdat ze iets miste. Ik puzzelde erop. Het pluisje deed me erg denken aan een overleden kind. Dat heb ik geleerd in de loop der jaren: witte bloemen, witte ballonnen, allemaal signalen die daar op wijzen. Wat het lammetje betekende, wist ik nog niet.

Het consult was met Pauline; een hele lieve vrouw die het duidelijk niet makkelijk had gehad in haar leven. Het gevoel van een overleden kind kwam al gauw weer omhoog, in dit geval meer doordat ik haar aanwezigheid ervoer. Het klopte. Ze was een kindje kwijtgeraakt, jaren geleden, kort na de bevalling.
Heel pijnlijk was dat dit meisje de helft was van een eeneïge tweeling. En dat dit kind dus niet alleen door haar ouders werd gemist, maar ook door haar tweelingzus. Dat is een ongrijpbaar soort van missen; je hebt iemand nooit gekend en toch… Voor mij een bewijs dat je op zielsniveau dingen heel anders kunt ervaren dan je met je logische verstand kunt beredeneren. Het meisje kwam met prachtig bewijs dat zij het was en ik hoopte maar dat dit ook bij haar zus zou komen en dat het haar ook wat troost zou brengen.

Het beeld van het lammetje dat klagelijk blaatte werd er in elk geval door verklaard, dus de plaatjes waren weer op hun plek gevallen. Ongelooflijk.

Pauline had, heel lief, iets voor me meegenomen. Een zelfgeknutseld lichtpotje en een paar zelfgemaakte armbanden. Zo bijzonder, want wat nou als het helemaal geen goed consult was geweest? Het leek wel of ze al wist dat het wel goed zou gaan.

Toen ze weg was, liep ik wat rond door mijn ruimte. Altijd even een moment van ontlading na zo’n emotioneel gesprek. En toen… viel mijn oog ergens op. Pauline had de armbanden ingepakt in een zakje met een servetje erin. En op dat servetje stond… een lammetje.
“Nou ja!”, riep ik uit.
Maar toen keek ik beter.
Het was niet 1 lammetje, het waren er 2!
En de ene gaf de andere een kus.

We zijn te klein om te begrijpen.
We zijn te klein voor de grootheid achter alles.
We zijn net groot genoeg om soms, een flard, een glimp…
En hopelijk groot genoeg om te zeggen: het is.

Text Post

'Can I touch you my dear?'

Het is alweer een paar dagen geleden.
Maar het is er nog steeds.
En het moest een beetje bezinken voordat er woorden voor waren.

Die zijn er nog niet echt. Want: je moet het voelen. Dat mocht ik dit keer. Een onthutsende ervaring.

Wat: demonstratie fysiek mediumschap
Wie: David Thompson
Waar: Harderwijk

Fysiek mediumschap is mediumschap dat fysiek is. Zichtbaar, hoorbaar, voelbaar. Ikzelf ben een mentaal medium. Ik ervaar iemand bij me en ben ahw de ‘vertaler’ die zijn/haar aanwezigheid in woorden uitdrukt. Dat is al bijzonder, maar het mooiste is fysiek. Het is direct, het is sterk, het is ook uitzonderlijk. Niet veel mensen kunnen het en het vraagt een jarenlange toewijding om deze vorm tot stand te kunnen brengen. (Ik geloof dat David zich er al zo’n 30-40 jaar aan wijdt.)

Het vraagt ook voorzichtigheid. De sleutel van fysiek mediumschap is een bepaald ‘spul’ dat ectoplasma heet. Het wordt deels onttrokken aan het medium (David) dat in een diepe trance verkeerd. En deels ‘vermengd’ met stoffen uit de andere wereld. Dit ectoplasma maakt het mogelijk dat het niet-fysieke tijdelijk wel fysiek wordt. Maar het is kwetsbaar spul. Het verdraagt bijvoorbeeld geen daglicht. En het moet op rustige wijze opgebouwd en weer afgebouwd worden. Wordt de séance verstoord dan kan dat het medium verwonden (brandwonden) of zelfs doden (is gebeurd in het verleden.)

Een circle-leader ziet dus nauw toe op de hele procedure. En voor de séance met David, van afgelopen zaterdag, moesten we een overeenkomst tekenen, alle ijzerwaren en sieraden afdoen en werden we vooraf gefouilleerd. Toen zaten we in de totaal verduisterde ruimte. Hand in hand, verplicht, om zeker te weten dat niemand van zijn plaats zou gaan.

David zat vastgebonden met tie wraps aan zijn stoel en had daarbij een doek in zijn mond zodat gesproken woorden niet van hem afkomstig konden zijn.

De avond werd geopend, muziek werd gespeeld, we zongen mee, de energie werd opgebouwd. En toen: voetstappen. Er liep iemand. En hij begon te spreken. Eerst nog heel onduidelijk, maar gaandeweg beter verstaanbaar. Hij stelde zichzelf voor als William en vertelde over hoe blij de andere wereld altijd weer is met dit soort gelegenheden. Hij gaf ons de kans vragen te stellen die hij zou beantwoorden.
Ik dacht: ik stel een vraag. En ik vroeg hem naar zijn voorbereiding op een seance-avond toe.

De voetstappen kwamen naar mij toe.
Hij kwam voor me staan.
En ik zag hem niet, maar ik voelde hem.
Een andere aanwezigheid, uit een andere wereld.
Hij vertelde, over de hoeveelheid kracht die het kost, over hoeveel mensen er in de andere wereld aan bijdroegen. Over hoe belangrijk, de brug, tussen de 2 werelden. En toen vroeg hij:
“Can I touch you my dear?”
En ik hoorde mezelf zeggen:
“Yes please.”
Op mijn hoofd landde een hand. Geen gewone hand, maar een circa 2 x zo grote als normaal. Er ging iets door me heen en tranen kwamen op. Ik voelde hoe hij nog dichterbij kwam en toen kwam zijn voet tegen mijn voet en het schoot door me heen: lange schoen met scherpe rand. Goed onthouden. Straks kijken. Of iemand zulke schoenen aan heeft.
Janneke 1 en Janneke 2 door elkaar heen.

Na William kwam Timmy, een jongetje van 9. Een schelm, heel vrolijk, beetje brutaal en ondeugend, maar ook enthousiast.
En Timmy wilde graag zijn hand aan ons laten zien. Hij pakte een fluoriscerend balletje en ging daarmee de kring langs. Ik zag het balletje naderen, maar kon de vingers eromheen niet goed zien.
“Can you see my fingers?”, vroeg Timmy toen hij voor me stond.
“I’m sorry, but no”, zei ik.
Ineens: een vingertje, eerst op mijn keel, toen langs mijn wang en daarna eentje ín mijn mond. En ik voelde: een kindervinger, van een jongetje zoals het patatje (9). Weer tranen, terwijl Timmy moest lachen om zijn (slimme) streek.

En dit keer niet de gedachte van ‘goed kijken straks of iemand de vingers heeft zoals een jongetje van 9’.
Kritisch zijn is goed.
Maar ergens moet je je gewoon overgeven aan het feit dat iets er is.
En dat gebeurde, zaterdagavond.
Love, trust, surrender

Photo

DUS GEEN HOND

Ik werk graag met kaarten in een consult.
Vaak trek ik ze van tevoren.
En dan merk ik tijdens het gesprek wel wanneer ze van pas komen.

Het mooie is dat je in bepaalde kaarten steeds weer nieuwe betekenissen ontdekt, afhankelijk van de persoon en diens situatie. Zo is er een kaart over Being Extra Sensitive waarin ik op een dag ineens allemaal musicerende wezens ontdekte in de achtergrond. Ik wees de cliënte, die zelf muzikante is, erop. 
“Kijk, vioolspelende figuren daar in dat bos daar!”
Ik dacht dat ze zou lachen, maar ze bekeek de kaart heel serieus.
“Dat was nog een vraag”, zei ze. “Of mijn overleden opa bij me is als ik speel. Hij heeft me mijn eerste vioollessen gegeven.”
Flabbergasted.

Het is dus opletten met de kaarten, want er zitten veel lagen in. Maar goed, sommigen zijn gewoon wat ze zijn en daar valt niet heel veel extra’s in te ontdekken. Neem deze kaart: Loslaten. Het beeld spreekt boekdelen. De vrouw moet het hondje neerzetten om op de rug van het paard te kunnen stappen en te gaan vliegen. Als deze kaart tevoorschijn komt, is het eigenlijk alleen nog de vraag: wat wordt er vastgehouden. Waar is deze persoon zo aan gehecht dat het hem of haar remt in de vooruitgang?

Vandaag verscheen hij weer, voor cliënte E. die een consult over zichzelf wilde.
Ik ging van start en het gesprek ging overal over, maar niet over Loslaten. Ik vond deze vrouw eigenlijk juist al heel erg los en vreselijk in beweging en ze leek zich door niets te laten remmen. Dus aan het eind dacht ik: dan laten we die kaart maar zitten. Wat wel een onbevredigend gevoel gaf. 
Janneke 2 zei van binnen: ‘Joh, verkeerd getrokken, kan gebeuren.’
Maar Janneke 1 had er moeite mee en kwam ineens verrassend uit de hoek. Ze legde de kaart op tafel.
“Deze had ik nog voor jou getrokken. Al snap ik niet precies waarom.”
E. bekeek de kaart en glimlachte.
“O, dus toch maar geen hond”, zei ze.
“Geen hond?”, vroeg ik.
“Nee”, zei ze. “Nou ja, ik snap het wel. Het is ook misschien niet zo’n handig idee, aangezien ik weer wil gaan vliegen, als stewardess.”
Flabbergasted.

DUS GEEN HOND

Ik werk graag met kaarten in een consult.
Vaak trek ik ze van tevoren.
En dan merk ik tijdens het gesprek wel wanneer ze van pas komen.

Het mooie is dat je in bepaalde kaarten steeds weer nieuwe betekenissen ontdekt, afhankelijk van de persoon en diens situatie. Zo is er een kaart over Being Extra Sensitive waarin ik op een dag ineens allemaal musicerende wezens ontdekte in de achtergrond. Ik wees de cliënte, die zelf muzikante is, erop.
“Kijk, vioolspelende figuren daar in dat bos daar!”
Ik dacht dat ze zou lachen, maar ze bekeek de kaart heel serieus.
“Dat was nog een vraag”, zei ze. “Of mijn overleden opa bij me is als ik speel. Hij heeft me mijn eerste vioollessen gegeven.”
Flabbergasted.

Het is dus opletten met de kaarten, want er zitten veel lagen in. Maar goed, sommigen zijn gewoon wat ze zijn en daar valt niet heel veel extra’s in te ontdekken. Neem deze kaart: Loslaten. Het beeld spreekt boekdelen. De vrouw moet het hondje neerzetten om op de rug van het paard te kunnen stappen en te gaan vliegen. Als deze kaart tevoorschijn komt, is het eigenlijk alleen nog de vraag: wat wordt er vastgehouden. Waar is deze persoon zo aan gehecht dat het hem of haar remt in de vooruitgang?

Vandaag verscheen hij weer, voor cliënte E. die een consult over zichzelf wilde.
Ik ging van start en het gesprek ging overal over, maar niet over Loslaten. Ik vond deze vrouw eigenlijk juist al heel erg los en vreselijk in beweging en ze leek zich door niets te laten remmen. Dus aan het eind dacht ik: dan laten we die kaart maar zitten. Wat wel een onbevredigend gevoel gaf.
Janneke 2 zei van binnen: ‘Joh, verkeerd getrokken, kan gebeuren.’
Maar Janneke 1 had er moeite mee en kwam ineens verrassend uit de hoek. Ze legde de kaart op tafel.
“Deze had ik nog voor jou getrokken. Al snap ik niet precies waarom.”
E. bekeek de kaart en glimlachte.
“O, dus toch maar geen hond”, zei ze.
“Geen hond?”, vroeg ik.
“Nee”, zei ze. “Nou ja, ik snap het wel. Het is ook misschien niet zo’n handig idee, aangezien ik weer wil gaan vliegen, als stewardess.”
Flabbergasted.

Text Post

Let’s party

De vakantie is weer voorbij.
En dat niet alleen.
Voor mij ligt een aantal pittige weken.

Ik heb het natuurlijk allemaal zelf afgesproken, maar toen ik het afgelopen week achter elkaar in de agenda zag staan, dacht ik ineens: jeetje. Nou ben ik iemand die al snel jeetje denkt, want ik kan niet goed tegen een volle agenda. En vooral ‘s avonds weg moeten voor werk geeft me een gevoel van druk waar ik al dagen van tevoren last van kan hebben.

Sterker nog: ik had er vannacht last van. Met nog een hele vrije zondag voor de boeg, was ik in mijn slaap mee al bezig met die weken en vermengden de afzonderlijke werkdingen van de komende weken zich tot één groot Ding waar geen eind aan leek te komen en waar ik meerdere keren wakker van werd.

En toen werd ik echt wakker, op zondagochtend.
Het was 9.54 uur.
De zon scheen door een spleet tussen de slaapkamergordijnen door naar binnen.
Buiten was het stil.
En in mijn hoofd… klonk een liedje.

In mijn cursussen zeg ik het vaak tegen de cursisten: let op de liedjes in je hoofd. Luister naar de tekst, de essentie ervan. Want vaak zit er een antwoord op een vraag, of een oplossing voor een probleem, zonder dat je erover hebt nagedacht. Dat geldt voor alle liedjes, maar in het bijzonder voor de liedjes waar je mee wakker wordt. En ik werd dus wakker met… het muziekje van het spel Wii Party, dat ik graag speel met de pipo en het patatje.

En o, wat begreep ik de boodschap goed.
‘Wat zeur je nou met je drukte. De avonden, de lessen, de demo’s en de lezingen, het is geen drukte, het is gewoon leuk! Benader het ook zo, als iets gezelligs, als een spel dat je samen doet.’
Wat kon ik daar tegenin brengen.
Niks.
Let’s party!

Text Post

Aan de lijn blijven

‘Blijft u aan de lijn, u wordt zo spoedig mogelijk geholpen’, sprak een bandje van een bedrijf dat ik probeerde te bellen.
“Dat geloof ik wel”, zei ik tegen het bandje.
‘Blijft u aan de lijn, u wordt zo spoedig mogelijk geholpen’, herhaalde het bandje.
“Ja, maar hoe spoedig, dat is de vraag”, vroeg ik aan het bandje. “Ik moet zo namelijk aan het werk.”
Na nog 2 x ‘blijft u aan de lijn…’ drukte ik het nummer weg. Ik moest aan de slag, de klant zou zo komen. Ik had geen tijd meer om aan de lijn te blijven.

Ik baalde wel, want tijdens de hele voorbereiding bleef dat ene monotone zinnetje door mijn hoofd gaan: ‘Blijft u aan de lijn, u wordt zo spoedig mogelijk geholpen.’ Dat is een typisch iets van mijn hoofd; wanneer iets er eenmaal in zit, kan het er eindeloos in rond blijven galmen. Soms zelfs dagenlang! En een liedje kan al irritant zijn, maar dit ‘blijft u aan de lijn’ was dat nog meer.
Ik hoorde de klant in de wachtkamer komen en ging haar halen.

Ze heette Doris en mijn eerste indruk: leuk mens en duidelijk al heel erg ingevoerd in het spirituele. Het bleek dat ze inderdaad al vaker consulten had gehad en… dat ze ze zelf ook gaf.
“Ik doe alleen aura-readings”, zei ze. “En ik werk nauw samen met mijn gidsen.”
Het leek me dat ze goed wist waar ze mee bezig was, maar we moesten natuurlijk op zoek naar een probleem. Ik baalde dat ik niet even wat tijd had genomen voor een goede voorbereiding en had zitten bellen met dat bedrijf dat niet opnam, want het voelde als een koude start. Ook had ik nog steeds last van dat zinnetje ‘Blijft u aan de lijn…’ Ik liet niets merken, maar zuchtte diep van binnen. Wat een weerstand allemaal.

Geheel tegen mijn principes in, besloot ik na een tijdje maar aan Doris te vragen wat haar probleem was. Even voor de duidelijkheid: dat moet niet nodig zijn bij een medium, want die moet er in principe zelf naartoe drijven, maar ik dreef dus helemaal nergens heen en bleef alleen maar dobberen op dezelfde plek.
“Ja, ik heb best een vervelend iets”, zei Doris. “Ik werk dus altijd nauw samen met bepaalde gidsen. En ze hebben voor mij geen namen en gezichten, maar ik weet wel altijd dat ze er zijn. En nu ga ik zelf momenteel door een moeilijke fase in mijn leven en nu, juist nu, voel ik ze niet. Volgens mij zijn ze er ook gewoon niet. Het lijkt wel of ze weg zijn! En alleen al als ik dat zeg, raak ik helemaal in paniek, want ik praat al met deze mensen sinds ik een kind was!”

Gidsen weg.
Ik hoorde het haar zeggen en heel langzaam werd er iets wakker in het brein van Janneke.
Er schoof iets open, een klepje of zo, en daardoorheen viel, langzaam en toch hard, een kwartje.
We hadden niet op zitten letten.
We waren weer gaan puzzelen, terwijl het antwoord er al was. Al lang voordat het hele consult begonnen was. Het was er en ik had het niet herkend. Het was allemaal gestuurd, het bellen naar het bedrijf, het niet opnemen, het zinnetje. Het was gestuurd door de gidsen van Doris, met als boodschap dat zinnetje:
‘Blijft u aan de lijn, u wordt zo spoedig mogelijk geholpen.’
“Ze zijn niet weg”, zei ik. “Ze zijn druk met iets. Je moet nog even aan de lijn blijven en dan helpen ze je zo spoedig mogelijk.”
Ik legde haar uit wat er vlak voor het consult gebeurd was.
Ik zag tranen van opluchting in haar ogen glimmen en allebei voelden we een diep ontzag. Wat was dit ontzettend slim gespeeld zeg. Wat hadden ze dit goed gedaan.

Needless to say dat ik deze week een mailtje van haar kreeg.
“Ze zijn weer helemaal terug hoor. Ze hebben iets veranderd en de communicatie is nu beter dan ooit tevoren.”
Vaak denken we dat we een probleem hebben, maar het is eerder zo dat we het probleem zijn. En de kunst is om enerzijds los te laten hoe dingen moeten gaan. En anderzijds om altijd aan de lijn te blijven.

Text Post

Via een andere weg

“De kern van het probleem in Syrië is Assad.”
Dat zei minister Timmermans gisteren.
Een boude stelling kon je het niet echt noemen, maar ja, politiek…
‘Kunnen we nou niks doen met z’n allen?’, vroeg ik me af, met de foto’s van uitgehongerde en gemartelde mensen nog scherp voor ogen.
‘Hoe zou je dit bijvoorbeeld spiritueel op kunnen lossen?’

Met spiritueel bedoel ik: kijken wat er in wezen gebeurt, zonder te oordelen en zoekend naar een oplossing vanuit enig begrip en met zachtheid. In het geval van Assad is dat wel heel moeilijk, dat geef ik toe, maar belangrijke dingen zijn nooit makkelijk, dus laten we het gewoon eens proberen.
Wanneer we het hele verhaal reduceren en deduceren en vanuit spiritueel oogpunt bekijken, komt het volgens mij hierop neer: Assad houdt vast. Hij laat niet los.

Vasthouden is een tegennatuurlijke beweging, want: alles verandert, continu. Vandaag is alles anders dan gisteren en morgen is alles weer anders dan vandaag. U en alles om u heen verandert iedere seconde, fysiek, emotioneel, mentaal, spiritueel. Mocht u dat niet willen, dan heeft u pech, want die processen voltrekken zich gewoon. Uw haar groeit, uw lichaam veroudert, u leert bij, u raakt beschadigd en u groeit door iedere ervaring die u meemaakt. Daar kun je niets aan doen, maar: je kunt je er wel tegen verzetten!

Dat verzetten komt voort uit angst. En angst is, zoals de grote Ghandi en vele anderen het al zeiden, de grootste vijand in dit leven. Assad is bang om los te laten, dus houdt hij vast met een gigantische kracht. Je ziet die kracht bij alles wat wilskracht heeft. Bij een hond die een bal heeft en hem niet terug wil geven aan de baas. Je ziet het bij een kind dat niet wil gaan slapen. Je ziet het bij mensen die zich vasthouden aan dingen waar ze niets meer aan hebben. Ik zag het bij mezelf zelfs een keer toen ik een verstandskies moest laten trekken, wat niet lukte. De chirurg – een nuchtere man met helderblauwe ogen – zette me na 5 minuten rukken en trekken overeind en legde me uit: “Mevrouw, ik kan wel blijven trekken aan die kies, maar als u hem niet loslaat, dan krijg ik hem er niet uit. Dus zegt u mij maar na: ‘Ik laat de kies los. Ik laat de kies los.’”
Met stomheid geslagen maar heel braaf, zei ik het na: ‘Ik laat de kies los, ik laat de kies los.’
“Goed zo”, zei de chirurg.
Ik mocht weer gaan liggen, de chirurg trok en – krak - de kies was eruit.
(Een uitgebreidere versie van deze gebeurtenis staat in mijn boek Dooie Boel. Het is een gebeurtenis die enerzijds heel klein was, maar die mijn visie op dingen radicaal veranderd heeft.)

Assad, de hond, het kind, ikzelf en iedereen die iets niet loslaat, wij verzetten ons tegen het onontkoombare. De hond zal ooit de bal moeten loslaten, het kind valt ooit om van de slaap, ik ben mijn kies kwijt en Assad verliest ooit de macht. Het vasthouden daarvan is uitstel van executie, maar levert ondertussen heel veel leed op. Deze situatie is niet goed. Zijn we het daar over eens?

Het lijkt erop dat Assad met wapens bestrijden niet werkt. Zoals de kaakchirurg al zei: ik kan wel blijven trekken… Nee, wat we vanuit spiritueel standpunt, vanuit óns standpunt zouden kunnen proberen (u voelt: er is een plan en ik betrek u daarbij) is hem hélpen om los te laten, via de weg van de energie. Dat klinkt heel soft, maar de kracht ervan moet u niet onderschatten! Zeker niet wanneer er veel mensen aan meewerken.

Dus graag dit bericht delen.
En in mijn volgende blog zal ik u mijn idee voorleggen om dit anders te gaan doen.
We kunnen hier wel leuk blij gaan zitten zijn met ‘het stijgende consumentenvertrouwen’ en de Olympische Spelen waar ze zo’n zin in hebben, maar wat is het waard als 4180 km verderop mensen zo lijden?
Nee hebben we en aan ja kunnen we werken.
Via een andere weg.

Wordt vervolgd…

Text Post

Na dit leven

'Na dit leven'

Het boek: Na dit Leven van Dr. Eben Alexander. 

Mijn verwachting: meer beelden uit de andere wereld.

Mijn oordeel: anders dan verwacht.

Na dit Leven is de wereldwijde bestseller over een neuro-chirurg die door een hersenvliesontsteking in een coma raakt. Technisch/fyziek gezien was hij bezig te sterven, maar spiritueel ging hij op ontdekkingsreis en kwam achter dingen die niet te rijmen zijn met zijn eigen opvattingen als arts. Opvattingen over het leven, over wat een mens is, over ‘het grote geheel’. Het boek wordt veel geprezen, doordat het zo interessant is omdat het juist deze wetenschapper was die deze ervaring had en hem nu deelt met de wereld.

Maar aan mijn verwachtingen deed het eigenlijk niet. Ik was teleurgesteld in zijn beschrijving van ‘de andere kant’, waar hij terecht kwam. Ik werk met mensen uit die wereld en soms zie ik flarden van hun omgeving, maar de honger naar meer en naar meer begrijpen is groot. Dat is waar het mij bij het lezen van dit boek om te doen was. 

Nou zegt Dr. Alexander zelf ook letterlijk dat die wereld niet te beschrijven is, omdat woorden tekort schieten. En dat geloof ik. Bovendien is Dr. Alexander geen schrijver. Hij kan zijn gedachten heel goed onder woorden brengen, maar zijn pen mist de poëtische inkt die van woorden magische bommetjes maken die de lezer op slag meeslepen naar andere sferen en hogere oorden.

Toch merkte ik dat ik ineens zelf met een pen in mijn hand zat te lezen.

Niet om iets te verbeteren, maar om woorden te onderstrepen. Soms zelfs met 2 streepjes. Soms ook schreef ik in de kantlijn het woordje: ja!

In het begin van mijn werk in mijn mediumpraktijk, miste ik backup. Backup in de vorm van kennis, om dingen die gebeurden te verklaren, om mensen mee gerust te stellen als ik zei dat het mediumschap ‘niks bovennatuurlijks was, maar juist iets heel natuurlijks’. Backup om moeilijke vragen mee te beantwoorden ook. Er was een neiging om te gaan lezen om die backup zo te krijgen. Maar Iets in mij (!) zei dat ik die backup beter anders kon verkrijgen. Dat ik naar een andere bibliotheek moest dan de fysieke. Dat ik de antwoorden moest zoeken via de wereld waar ik mee werkte. Via meditatie, comtemplatie, inspiratie.

En zo kwam de informatie dan ook. Soms op de hei, waar ik ineens meende te begrijpen hoe onze wereld en de andere door elkaar heenlopen. Een keer bij het zien van een foto van een gordijn, toen ik meende te horen ‘soms is de scheiding tussen de 2 werelden zo dik als een muur en soms zo dun als dat gordijn’. Soms in een droom, dan weer in een gesprek of tijdens een consult. En ik was dankbaar, zeker. Maar ik hield ook vraagtekens. Want ‘hoe echt’ was het nou eigenlijk, al die informatie? Hoezeer zou het standhouden in een discussie met een wetenschapper bijvoorbeeld? Eigenlijk, hoe erg ook, had ik het liever zwart op wit.

Aan veel van die twijfel heeft Na dit Leven een eind gemaakt. Al die dingen die ik via ‘de andere bibliotheek’ heb geleerd in de loop der jaren, heeft Eben Alexander ‘in de praktijk’ meegemaakt. En beschreven in zijn boek. En het was alsof de andere wereld tegen me zei: ‘Nou, daar heb je het dan. Zwart op wit, van een wetenschapper. Zo beter?’ En ik kon niet anders dan zeggen: ‘Ja, dank u wel.’

Dus, slotsom, het boek viel tegen, maar ook weer mee, op een bepaalde manier.

Een hele andere manier dan verwacht. 

En misschien, 

nee waarschijnlijk zelfs, 

op een veel en veel betere manier.